Hazirane 9, 2009 - hayta hayatım...
"içimin kırığını yalan sevdalarda ararken, gerçek seveni kaybettim..."
doğduğum günü hatırlamıyorum
doğduğumda neden ağladığımı da
hayat benim için
evi yakmamla başladı
küçük gardolabı ateşe verirken
elimde küçük kibrit çöpüyle
büyük umutlar taşıyordum zihnimde
az büyüdüm sonra okul çağına geldim
siyah önlüğüm hergün ütülü
birincilikle bitirdim ilk girdiğim okulu
karnelerimi önlüğün içine saklayarak
nazardan korundum yıllarca
annem hala saklıyor nedense...
orta okula başladım sonra
ilk giydirdiklerinde lacivert ceketi
otobüs şoförü olacağım zannettim egoya
sonra dik yamacı tırmandım senelerce
gelip geçen otobüs gürültüleri eşliğinde
çocukca aşık hala güzel olan bir kıza...
az daha büyümüştüm ya
babam otobüslerle ahbap olmamı sağladı
şehrin göbeğindeki liseye
her sabah altı otuz da kalkan
babamla yaşıtla otobüslere binerek gittim
ne zaman mezun oldum diye sorarsanız
gençlik parkı sıkıcı gelmeye bir vakit...
çok fazla uğraşmadım üniversite için
ilk yılımda adanaya gitti tekniker olmaya
üçüncü ayında komünist adayı oldum
altıncı ayında bölücülükten yargılandım
yirmi dört ay sonra
nedendir bilmem lafta mezun
arada da bir kızı sevmiş oldum...
sanırım az geldiğinden
bir fakülte de okumam gerekti
bastım gittim sakarya ya
depremle yıkılmış bir şehirde
yıllarca okumaya çalıştım
bitirmeye yakın
iş güç sahibi olmam gerekti
aptalca bir sınav sonrası
devletin salak memuru oldum...
başka bir şehir başka bir hayat
fazla duramıyordum bir şehirde ya
bu şehre de gitmek için geldim
daha dördüncü ayımda
şehrin en büyük ilçesine sürgüne gittim
iki ay beynimi delen bir sesle yaşadım
az kaldı derken
başka bir dünya da buldum kendimi
işten başını almayan bir müdürle
onun himayesi altındaki şefle çalıştım
küçük kara kız
o zaman aklıma girmeye başlıyordu
yerli yersiz ağlamasıyla...
ikimizde seviyorduk
o onu terkeden itin birini
bense büyümeye yakın ilk gördüğümü
o unutmaya başlıyordu
bense onu sevmeye
takıntılıydım ya çocukluğumdan
evi yakan küçük çocuktum ya
yaktım geçmişi kendimce
ufacık bir kıza
çıkarsızca sevdirdim kendimi
o kadar sevdi ki kendini unuttu umarsızca...
elini ilk kez pazar yerinde tuttum
yediği künefenin tadı ağzındayken
bu kız beni seviyor diye düşünürken
o çoktan gönlünü vermişti
yıllar yılları kovalarken
önce içmeye başladım
bir aileyi kurtarayım derken
sonra kağıtlara sarıldım
bana şans gülecek diyerekten
önce benim olmayan ilk kızı kaybettim
arkasından emeğini
çok geçmeden de sağlığımı...
geçmişe dönüyordu zihnim
önce hapis oluyordum küçük hücrede
arkasından ormanlarla kaplanıyordu yeryüzü
aklım gelgitlerle boğuşurken
gerçeği kaybediyordum habersiz
çocukluk aklımla evi yakmaya kalkarken
evsiz kaldım aniden
intihar bile edemiyordum
oniki başarısız denemeden sonra
yavaş yavaş anlıyordum...
herkes anlıyordu çevremde
deliriyordum sessizce
küçük kız ise hala ağlıyordu
babasından izin alamamasının acısıyla
seviyordum
hiçbirşeyi sevmediğim kadar
ama çocukluğumdan takıntılı ben
aldatıyordum onu
hiç görmediği şerefsizin biriyle
hayatımın en büyük kaybını yaşayacağımı bilmeden...
çok geçmeden
yine ölümü beklerken
saçımın arasındaki elleriyle uyandım
hastaneyi yıkmaya kalkan ben
sakinleşiyordum her dokunuşuyla
yataktan dikilsem ayağa
yeni bir hayata onunla başlamak için
adım atacaktım belediye binasına
olmadı
bir kaç gün sonra
yeni bir tedavi başlıyordu
yine başka bir şehirde...
yirmi sekiz gün
bağımlılarla beraber
bağımlılıklarımdan kurtulmak için
tedavi gördüm
bir rum hastanesinde
herşeyden kurtuluyordum
ailem yıllar sonra yanımda
hemşireler peşimde pervaneydi
o kadar güzeldi ki
ismimi veren adam
her daim yanımdaydı...
iyileşiyordum
sevdiğim kız gözümün önünde
anam babam arkamda duruyordu
evlenmeliydim artık
yeni bir hayata başlıyordum madem
herşey değişmeliydi
küçük bir ev tuttum
şehrin en kuytu yerinde
kimsenin varmak istemediği bir nokta da
sabah işe gitmek istersem
babam bırakıyordu
gelinini görmek bahanesiyle
en çok babam biliyordu...
bir kaç gün sonra
gün aldım evlenmek için
arkasından babasına gittim
küçük kara kızın
yıllardır bekliyordu ya beni
ve herşeyden çok istiyordu ya
olacak mutlaka dedim
önce meshebim önüme çıktı
aşarım derken kendimce
koca bir duvar olan
geçmişim izledi
hayallerimin yıkılışını
küçük camlı odanın
kapı aralığında gördüm gözlerimde...
evet kumarbazdım
evet namussuzdum
hayatla son eli kazanacağımı sanarak oynarken kaybediyordum
gözlerinin merceği
beyazında kaybolurken
sevdiğim kızı kaybediyordum
önce sallamadım
o beni terkedemezdi ya
o beni çok seviyordu ya
o bensiz bir hiçti ya...
farkettim ki
hiç olan ben
bedenimi taşıyamayan ayaklarımla
bi çare kalmışım bu şehirde
şimdi iki çare var önümde
ya gerekçesiz bir yıkım
ya da gerekçeli bir sürgün...
hayat
hayta hayatım
tüm acıları sığdırdı da içime
bir onun yokluğunun acısını
kaldıramadı...
"içimin kırığını yalan sevdalarda ararken, gerçek seveni kaybettim..."
|
|
Yorum yaz!
|
2009-07-01 14:15:18 - ben bir hiçim artık |
| Yazan: gokguzu6 |
| Ben de içimin kırıklıklarını,beklentilerini gerçek olmayan sözlerimi başkasına yazmaktan en sevdiğimi kaybettim.Şimdi yanyana gözüksekte ayrıyız.Hayatımı kendim bitirdim.İntihar ödül olur bana,hergün ölmek,sonumu bilmemek kahredici.Çok güzel yazmışsın,tebrik ederim. |
| Bağlantı |
|
Hakkımda
yalnızlığını dizelere vuran delinin tekiyim belki de... belki kızılırmakta akan bir su tanesiyim gecenin karanlığında... öksüz bir çocuğum yetimhane de... suskun ve mapusum yoksunluğa...sevmeyi beceremeyenim... yoklukların yıkamadığı garibanım... şarapçıyım köşe başında yüreğinizin... esmer küçük çocuğum... ankara kadar kapkarayım... dorukates@hotmail.com
Kategoriler
Arkadaşlarım
gokcesair
kahkaha
arzumeyp
yalinca
doganca
Blogcu Yardım
fatoscb
vtp
emins
grafikdunyasi
huseyinkekic
birseyvar
necmettindavulcu
koookle
darkbufu
neolducan
devrimler
omrumsana
bilimhaberleri
turkanzeybek
gsligirl
lebriz
benmeral
gonulsofrasi
yanimdaolacaktin
djtugbavelet
webtc
gokguzu6
kayseriliibrahim
huzuncicegimmm
eftelja
laremmm
oycaptainmycaptain
|
